رو به روم خلوت و تاریک

من نشستم رو خیالم

توی یک جاده ی باریک

زنجیر بودن جسمم

بسته پای رفتنم رو

به هوای دیدن شب

خط کشید روی اسم تو

من کجا می رفتم این بار؟!!!

که نرسیدن شده مقصد

بی نفس، نفس کشیدن

از کنار تو شدم رد

سر به سرم می ذارن انگار

پیچ و خمای تو جاده

از این جا که جاده صافه

ساده منم با پای پیاده

اسم تو باز حک شده این جا

هم ابتدا هم انتها

من می رفتم که نبینم

اسمتو هیچ جای دنیا

به نگاه من می خنده

با تموم واژه واژه اش

تو وجودم خونه کرده

اون نگاه بی اراده اش

دل من چه زود فریب خورد

فریب نگاه گرمت

اسم تو روی لبم موند

من فدای اون همه شرمت

فکر نکن با رفتن من

یاد تو می ره از یادم

من هنوز می دونم اینو

سکوتت میزنه فریادم

گفتم این شعرو واسه تو

تا باور کنی دیگه رفتم

اما تا آخر عمرم

من به یاد عشقت هستم